![Illustratie bij: Cracottes, een gezond tussendoortje voor je kind of toch niet?](https://img.me-to-we.nl/opt/w480/h480/d480/scalefit/me-to-we/2016/03/ThinkstockPhotos-stk72526cor-580x580.jpg)
‘Waarom kan ik niet moeder zijn en fulltime werken?’
![](https://img.me-to-we.nl/opt/w720/h445/d445/scalefit/me-to-we/2019/06/iStock-1049981692.jpg)
Ilvy (33) is dol op haar kinderen, maar ook op haar werk. Dat ze meer dan veertig uur per week werkt, levert haar regelmatig commentaar op.
Lees ook: Fulltime werken en een gezin. Hoe dan? Nou, zo dus!
“Zo raar, toen ik zwanger was van mijn eerste, nu vijf jaar geleden, vroeg niemand aan mijn man hoeveel minder hij straks zou gaan werken. Iedereen ging ervan uit dat hij gewoon fulltime aan de slag zou blijven en dat ik minstens twee dagen zou inleveren. Zo hoorde dat kennelijk. Maar ik was helemaal niet van plan om een stapje terug te doen. Ik werkte 40 uur en zou na mijn zwangerschapsverlof, ouderschapsverlof en wat vakantiedagen gewoon in mijn oude functie terugkeren. Zo gebeurde het ook, mijn zoon was toen zeven maanden, en ik was er helemaal klaar voor. Het thuiszitten was ik zat en ik had veel vertrouwen in de crèche waar ons kind drie dagen per week naartoe zou gaan – beide oma’s nemen verder één dag voor hun rekening.
Lees ook: ‘Ik moet werken en dat vind ik vreselijk’
Gek genoeg kreeg ik toen ik drie jaar later opnieuw zwanger was, dezelfde vraag. Nu zou ik toch weleens minder gaan werken, met twee kinderen was fulltime toch zeker niet vol te houden? Nou, het gaat prima, ik ben niet van plan om te minderen. Dat kan niet in mijn functie als business consultant, en ik wil geen stap terugdoen door een andere, parttime baan te nemen. Waarom zou ik ook? Het gaat goed, we redden het, natuurlijk is het druk, maar dat vind ik niet erg.
Wat ik wel erg vind, zijn afkeurende reacties. Niet in mijn gezicht natuurlijk, maar via via. Of zoals toen ik bij het kerstdiner op school kwam en een moeder opmerkte of ik me voor deze keer wel had kunnen losmaken van mijn werk voor mijn kind. Waar bemoei je je mee, denk ik dan? Mijn kinderen komen niets tekort en verder moet iedereen toch lekker zelf weten wat ie doet? Waarom kan ik niet moeder zijn én fulltime werken? Soms denk ik dat er ook jaloezie bij komt kijken. Eén keer heeft een andere moeder dat tegen me gezegd: ze had haar baan opgezegd toen ze kinderen kreeg en daar had ze achteraf spijt van. Misschien speelt dat ook mee bij het oordeel van anderen.”
Lees ook: Waarom je je als werkende moeder niet hoeft te verantwoorden naar je kind