![Illustratie bij: Cracottes, een gezond tussendoortje voor je kind of toch niet?](https://img.me-to-we.nl/opt/w480/h480/d480/scalefit/me-to-we/2016/03/ThinkstockPhotos-stk72526cor-580x580.jpg)
‘Ik hoef helemaal geen tijd met z’n tweeën’
![](https://img.me-to-we.nl/opt/w720/h480/d480/scalefit/me-to-we/2019/05/iStock-939309946-1.jpg)
Sinds Liene (33) een kind heeft, heeft ze geen behoefte om samen met haar man een nacht of weekend weg te gaan. Haar man heeft daar moeite mee.
Lees ook: 15 Tekenen dat je relatie de tropenjaren gaat overleven
“De ene vriendin na de andere zei het, toen ik nog zwanger was. Zorg voor voldoende tijd met elkaar straks, als de baby er is. Plan datenights, ga weekendjes weg. Anders zouden we elkaar helemaal uit het oog verliezen. Jacco en ik spraken ook af met elkaar om dat te doen. Wat wisten wij ervan? Mijn vriendinnen hadden al kinderen, zij zouden het wel weten.
En toen kwam Lars, nu drie jaar geleden, en wilde ik maar één ding: bij hem zijn. In het begin ja, zei iedereen. Maar wacht maar, op een bepaald moment ga je het heerlijk vinden om even weg te zijn. Maar zelfs na drie jaar is dat moment niet gekomen.
Voor Jacco wel, hij zegt regelmatig dat hij met mij een stedentrip wil boeken. Ik wil best naar Valencia of Parijs, maar wel met z’n drieën. Dan hoeft het van Jacco al niet meer, dat vindt hij gedoe. Zonder Lars hoeft het van mij niet. Hij hoort erbij, ik wil gewoon met hem zijn. De drie dagen die ik per week werk, ben ik ook al niet met hem, dat vind ik meer dan genoeg. Waarom zou ik hem dan een heel weekend willen uitbesteden? Ik vind één nacht al te veel. Of één avond.
Lees ook: 49 dingen die je denkt tijdens een weekendje weg zonder kinderen
Uit eten gaan we eens per jaar, op onze trouwdag. Dan past mijn moeder op. Ik vind het echt wel gezellig op zo’n avond, maar ik denk nooit: dit zouden we vaker moeten doen. Dat ligt niet aan Jacco, ik heb het hartstikke gezellig met hem. Maar het idee dat een ander mijn kind in bed legt, vind ik moeilijk. Lars heeft moeite met slapen, hij gaat eigenlijk alleen rustig liggen als ik hem naar bed breng. Als ik een keer een avond weg moet, bijvoorbeeld een etentje voor mijn werk of als wij dus samen uit eten gaan, hoor ik ook altijd van Jacco of van mijn moeder dat Lars zo heeft gehuild. Dan krijg ik letterlijk buikpijn. Mijn mannetje is pas drie, mág hij misschien zijn moeder nodig hebben?! Als hij achttien is, gaat hij heus wel zonder mij slapen. En misschien ook wel als hij acht is, dat weet ik niet. Maar tot dat moment is Lars mijn grootste prioriteit. Dat ik daar dan soms gedoe met Jacco over heb, neem ik voor lief.”
Lees ook: De 36 dingen die je denkt als je na de bevalling voor het eerst weer uit eten gaat