![Illustratie bij: Cracottes, een gezond tussendoortje voor je kind of toch niet?](https://img.me-to-we.nl/opt/w480/h480/d480/scalefit/me-to-we/2016/03/ThinkstockPhotos-stk72526cor-580x580.jpg)
Dit zijn de alarmsignalen van een postnatale depressie
![](https://img.me-to-we.nl/opt/w720/h515/d515/scalefit/me-to-we/2017/11/postnatale-depressie.jpg)
Toen Vala’s oudste dochter net geboren was, ging het niet helemaal lekker. Ze voelde zich niet goed, was neerslachtig en vond die baby stiekem helemaal niet leuk. Die gevoelens duurden maandenlang, maar ze had zelf niet goed door wat er aan de hand was.
Achteraf denkt Vala dat ze last had van een postnatale depressie. Maar als je hormonen de overhand nemen, is het moeilijk om dat zelf te zien. Een PND is naar, maar als je het op tijd herkent, is er best wat aan te doen, of kun je in ieder geval om hulp vragen. Let daarom op deze tekenen als je net bevallen bent en in de weken (of zelfs maanden) daarna.
LEES OOK: Ik had een postnatale depressie… Denk ik.
- Vermoeidheid. Natuurlijk, iedere pas bevallen moeder is moe. Maar jij wilt écht alleen maar slapen.
- Angsten. Voor van alles. Dat je het moederschap niet aan kunt, dat je je baby iets aan zult doen en jezelf ook. Voor dingen die je op tv ziet. En je weet niet waarom.
- Je vindt je baby niet leuk. Of hij doet je niks. Gewoon niks. Dat je denkt: “Wie is dat kind? Neem het maar weer mee”.
- Constant huilen. Kraamtranen zijn normaal. Maar als je na een week nog steeds niet kunt stoppen met huilen en steeds maar verdrietig bent, zonder dat je weet waarom, moet je misschien toch even aan de bel trekken.
- Boosheid. Omdat je hele leven overhoop ligt. En die baby steeds maar huilt. En je dit dus helemaal niet leuk vindt. Gewoon echt niet.
- Nergens meer zin in hebben. Je wilt alleen maar in bed liggen. Met de dekens over je hoofd. Niemand zien en niemand spreken.
- Sociale contacten vermijden. Kraamvisite? Alsjeblieft niet, zeg. Koffie drinken met vriendinnen? Je moet er niet aan denken. Liever blijf je thuis met de gordijnen dicht.
- Het gevoel dat je geen controle meer hebt over je leven. En niet weten hoe je die weer terug krijgt.
- Paniekaanvallen. Zomaar ineens komen ze op en dan is het alsof je eigen leven zich bovenop je stort.
- Overbezorgdheid over je baby. Constant zenuwachtig zijn dat hem iets overkomt en niks aan anderen over durven laten. Zelfs niet aan je man.
- Concentratieproblemen. Je bent onrustig, voelt je constant opgejaagd. Ontspannen kan niet meer.
- Denken aan zelfmoord. Omdat alles opeens helemaal zwart lijkt.
- Niet, of juist heel slecht eten.
- Een verstoord dag en nachtritme. ‘s Nachts lig je uren wakker en overdag wil je alleen maar slapen. Eigenlijk net zoals je baby dus.
- Grote onzekerheid. Iedere nieuwe moeder vraagt zich af of ze het wel goed doet. Maar bij een PND neemt de onzekerheid extreme vormen aan. Je durft niks meer, zet overal vraagtekens bij. En je weet zeker dat je het allemaal verkeerd doet.
Zo’n 20% van de vrouwen krijgt na de bevalling te maken met een postnatale depressie. Dat is best veel, terwijl er nog steeds weinig over gepraat wordt. De klachten hoeven niet altijd direct na de geboorte te ontstaan, soms duurt het enkele weken, of zelfs maanden. Als een PND niet herkend wordt, kan deze zelfs overgaan in een postnatale psychose en dan ben je nog verder van huis. Het is daarom raadzaam jezelf goed in de gaten te houden na de bevalling en dat ook aan je omgeving te vragen. Zij kunnen misschien eerder en beter dan jij signaleren dat er wat aan de hand.
Voel je je na je bevalling niet lekker en houdt dat gevoel een tijdje aan? Trek dan aan de bel en ga langs de huisarts. Soms gaat het vanzelf over, soms zijn gesprekken en/of medicijnen nodig. En onthoud: uiteindelijk komt er weer licht in de duisternis. Ook al lijkt alles op dat moment heel erg donker.
LEES OOK: Deze moeder liet zichzelf écht zien, toen haar baby net geboren was.
![Vala van den Boomen](https://img.me-to-we.nl/opt/me-to-we/2019/03/Vala_Juni2018.jpg)
Vala van den Boomen (41 jaar) heeft drie kinderen: een zoon van 12, die autisme heeft, en twee dochters van 10 en 6 jaar, die de chronische aandoening EDS hebben, net als zijzelf. Ze is getrouwd met Mario en werkt als beleidsmedewerker in de Tweede Kamer. De eerste tien jaar van haar moederschap heeft Vala niet geslapen, omdat haar kinderen altijd wakker waren. Die schade probeert ze nu in te halen. En dat is hard nodig, want de puberteit staat voor de deur. Dat brengt weer heel nieuwe uitdagingen met zich mee, dus heeft ze al haar krachten nodig.