![Illustratie bij: Cracottes, een gezond tussendoortje voor je kind of toch niet?](https://img.me-to-we.nl/opt/w480/h480/d480/scalefit/me-to-we/2016/03/ThinkstockPhotos-stk72526cor-580x580.jpg)
Als je baby om het uur wakker wordt ’s nachts…
![](https://img.me-to-we.nl/opt/w720/h479/d479/scalefit/me-to-we/2015/01/iStock_000040606778_Small.jpg)
De jongste dochter van Charlotte was als baby een superslechte slaper. ’s Nachts werd ze om het uur wakker. Een jaar lang.
Lees ook: 12 Dingen die je vooral NIET moet doen als je kind niet wil slapen
‘Wat is ze heerlijk relaxt hè?’ Ik hoor het mezelf nóg zeggen tegen mijn beste vriendin. Onze jongste was een paar dagen oud en ü-ber-chill. Maar dat bleek stilte voor de storm. Want al gauw ontpopte ze zich tot een weliswaar schattig baby’tje maar wel een die alleen wilde slapen als ze in mijn armen lag en ‘s nachts standaard om het uur wakker werd.
Ieder uur wakker, dat is niet lachen hoor. In het begin dacht ik: ze heeft vast weer honger. Want ze was nogal klein toen ze werd geboren dus had vast veel in te halen. Maar na het voeden sliep ze heel even en werd dan doodleuk na een uurtje weer wakker. En dan huilde ze net zo lang tot we haar oppakten. Wanhopig werd ik ervan. Onze oudste van toen drie jaar kwam ook wel eens spoken en dus waren onze nachten een aaneenrijging van hazenslaapjes. Ik geloof dat langer dan twee uur slaap een record was. En als we in een nacht op totaal vier, vijf uur slaap kwamen dan was dat officieel ‘een goede nacht’.
In het begin trok ik het wel, waarschijnlijk ging ik gewoon door op alle adrenaline en oxytocine. Maar na verloop van tijd kreeg het slaapgebrek zijn vat op me. De tranen zaten hoog, ik ging pinnen en vergat vervolgens doodleuk het geld ook daadwerkelijk mee te nemen en vaak liep ik als een zombie achter de kinderwagen.
Uiteraard probeerden we van alles uit: even laten huilen bijvoorbeeld, al werkte dat niet in ons kleine huisje waar dan meteen iedereen wakker was. We bezochten een osteopaath (hielp niet), een kiss syndroom-deskundige, de huisarts en de kinderarts. Die constateerde dat er (gelukkig!) helemaal niks mis was met ons kind maar dat ze gewoon vaak wakker werd ‘s nachts. Gevalletje pech.
Al met al hielden deze gebroken nachten een jaar lang aan. Toen was het over, bijna van de een op andere dag. Ik heb nog steeds geen idee waarom ons meisje zo onrustig was dat eerste jaar. Wat ik wel weet is dat ik nu, drie jaar verder, nóg mijn slaap aan het inhalen ben.
Maar je weet wat ze zeggen hè? Je krijgt er héél veel voor terug. In mijn geval: een onwijs leuk, geweldig kind en ook een dosis rimpels en twee fijne wallen.”
Lees ook: 30 dingen die moeders denken (als de baby niet wil slapen)